گذاشتم که به آرمان نشون بدم...

سکه پنچ ریالی رو برداشت و گفت چه جالب تا حالا پول بدون صفر ندیده بودم!

پ.ن.

آرمان کلاس سوم دبستان هستش...

امروز باید یا باران بیاید٬ یا کسی.

پ.ن. نمیدونم کجا خوندمش...

پ.ن. این غزل حافظ یک هدیه بود...

بعضی حرف ها تاریخ انقضا دارند...

تاریخ انقضایشان که فرا برسد محکوم به نیست شدن می شوند...

باید در گلو خفه شان کرد...

آن شب قدری که گویند اهل خلوت امشب است

یا رب این تاثیر دولت در کدامین کوکب است

تا به گیسوی تو دست ناسزایان کم رسد

هر دلی از حلقه ای در ذکر یارب یارب است

مرنجان دلم را که این مرغ وحشی

ز بامی که بر خاست مشکل نشیند

...

کاش...

اگر...

شاید...

پ.ن.

بهار ما گذشته...

گذشته ها گذشته...

منم به جستجوی سرنوشت...

یک مسجد قدیمی توی یکی از روستاهای اطراف اصفهان هست که اهالی اون منطقه می گن متولی ساخت مسجد یک خانم بوده... این خانم بعد از ساختن مسجد گفته اگر زمانی مسجد به دلایلی تخریب شد، هزینه ی نوسازی اون زیر ستون های بسیار پهن زیرزمین قرار داده شده...

من: این چیزی که در مورد مسجد جامعتون گفتی صحت داره؟

او: بله...

من: پس چرا هیچ کس هنوز نقب نزده به زیر مسجد!

او: اعتقادات دینی مردم اجازه نمی ده این کار رو انجام بدن...

من: می تونستن تخریبش کنن و یک مسجد دیگه بسازن و اگر چیزی اضافه آمد نوش جان کنن!

او: فکر بدی نیست ولی اگر داستان واقعیت نداشت چی؟

من:!!!

پ.ن. مطمئن بودم اگر داستان خودشون رو قبول داشتن حتما تا الان بلایی سر مسجد آمده بود!

تو پنداری که بدگو رفت و جان برد ؟

حسابش با کرام الکاتبین است...